Μύθοι σε Φως και Σκιά

Υπάρχει μια στιγμή πριν από την πτώση. Μια στιγμή απόλυτης σιωπής, όπου το σώμα αιωρείται ακόμη μέσα στο φως. Εκεί βρίσκεται ο Ίκαρος. Όταν πιστεύει πως μπορεί να σταθεί μέσα στη λάμψη χωρίς να καεί. Αυτή η στιγμή - η λεπτή, σχεδόν αόρατη - είναι ο άξονας αυτής της έκθεσης. Οι μύθοι που συγκροτούν το σώμα των έργων αφηγούνται όρια, και όχι κατορθώματα. Αφηγούνται την στιγμή που η επιθυμία πλησιάζει το άγνωστο, την στιγμή που το φως αποκαλύπτει - και δοκιμάζει. Ο Προμηθέας φέρνει το πυρ, γνωρίζοντας το τίμημα. Η Δάφνη μεταμορφώνεται για να διασωθεί. Η Περσεφόνη διχάζεται ανάμεσα σε δύο κόσμους. Η Λήδα, ο Μινώταυρος, είναι οι μορφές που κατοικούν ανάμεσα στο ανθρώπινο και στο υπερβατικό. Σε όλους αυτούς τους μύθους, το φως είναι εγγύτητα στο υπερβολικό. Είναι η στιγμή που το σώμα εκτίθεται. Και η σκιά είναι το πεδίο όπου η μορφή ανασυγκροτείται. Ίσως τελικά ο Ίκαρος να μην είναι τραγωδία. Ίσως να είναι η υπενθύμιση ότι κάθε υπέρβαση εμπεριέχει τη φθορά της. Και ότι το φως, όσο μας ελκύει, μας μετρά. Οι «Μύθοι σε φως και σκιά» δεν ζητούν να θυμηθούμε την αρχαία αφήγηση. Ζητούν να αναγνωρίσουμε το παρόν της. Το σημείο όπου ο καθένας μας έχει σταθεί — ή θα σταθεί — πολύ κοντά στο φως. Σας ευχαριστώ που βρίσκεστε εδώ. Εύχομαι η περιήγηση σας να είναι μια προσωπική συνάντηση με αυτή τη στιγμή — τη στιγμή πριν από την πτώση, ή ίσως, τη στιγμή πριν από τη μεταμόρφωση.